Κάθε Πρωί Που Κίναγα Να Πάω Στη Δουλειά

Κάθε πρωί που κινάγομαι να πάω στη δουλειά μου αισθάνομαι την αναπνοή της πόλης να με πνίγει, τα ατέλειωτα φώτα να μου δέρνουν τα μάτια και τον κόσμο να τρέχει εκείνη την ώρα για να προλάβει τα ραντεβού του.

Δεν είναι εύκολο να δουλεύεις στη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, αλλά αυτό που με κρατάει ενωμένη με τον ρυθμό της είναι η αγάπη για τη δουλειά μου και η ανάγκη να κερδίζω τα προς το ζην για την οικογένειά μου.

Κάθε πρωί εγώ και άλλοι χιλιάδες ανθρωπόμορφοι ρομπότ, όπως εμένα, ανεβαίνουμε στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η στιγμή μας ζυγίζει μόνο στο πόσο γρήγορα και πόσο ομαλά μπορεί να μας μετακινήσει!

Παρόλα αυτά, αυτή η καθημερινότητα δημιουργεί στο ανθρώπινο μυαλό την ανάγκη για απομόνωση για να ανταποκριθεί στην επόμενη εργάσιμη ημέρα. Για αυτό το λόγο, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, κάποια πρωινά, απομονώνομαι από τη μονοτονία της καθημερινότητας και περπατάω στους δρόμους αισθανόμενη ότι κάνω κάτι προσωπικό και επίσης απαραίτητο για τη σωματική και ψυχική μου υγεία.

Σε αυτήν τη στιγμή της ημέρας, μπορώ να απολαύσω τον ήλιο, τη φύση και τον κόσμο γύρω μου. Μετατρέποντας έτσι την πιο βαρετή και συνηθισμένη πρωινή δραστηριότητα στην πιο όμορφη και απολαυστική.